"Sadece yaratıcı ol "un ötesinde: Bir tasarım lideri korkunç boş tuvalle nasıl başa çıkıyor?

Bazı insanlar yaratıcılığı, tasarımcıların, yazarların ve sanatçıların istedikleri zaman açabilecekleri bir musluk olarak hayal eder; tıpkı teslim tarihleri yaklaştığında parlak bir şekilde akan bir mutfak musluğu gibi.

Ancak geri kalanımız bunun genellikle şöyle bir his olduğunu bilir:

Dikkat dağıtıcı. Boş bir sayfa. Gri bir kutu, bir ok, biraz metin-oh bekle. Bu işe yaramıyor. Tekrar deneyeyim. Backspace. Tavana bak. Telefona bak. Kahve yap. Kahve iç. Düşün. Ruminate. Hindistan cevizli La Croix gerçekten o kadar kötü mü? Neden herkes White Lotus hakkında konuşup duruyor? O sukulenti en son ne zaman suladım? Yemin ederim bu sefer de ölürse, sukulentleri sonsuza dek bırakacağım. Doğru ya, çalışıyor olmam gerekiyordu.

"Sadece yaratıcı ol" yanılgısı

Ben Zach Leach, yaratıcılığın nasıl işlediğini yeniden şekillendirmek, hayal gücü ve fikirleri paylaşmak için araçlar geliştirdiğimiz Gamma'nın Tasarım Müdürü ve kurucu tasarımcısıyım. Bir tasarımcı olarak, yaratıcılığın genellikle yanlış anlaşıldığı bir sektörde yıllarımı geçirdim. Müşteriler, yöneticiler ve paydaşlar bazen yaratıcılığın zahmetsiz olduğunu varsayıyor - kasıtlı seçimlerin, metodik yinelemelerin ve sayısız ince kararın sonucu olmaktan ziyade kaybolan bir eylem veya el çabukluğu. Yine de dünya bizden bunu yapmamızı bekliyor. Emir üzerine. Zamanında. "Sadece yaratıcı ol."

Ama yaratıcılık bir paket cips sipariş etmeye benzemez. Yaratıcılık çılgınca, harika bir şekilde öngörülemez - daha çok otomatı sallamak gibidir çünkü çantanız yarıya kadar sıkışmıştır ve şimdi kimsenin geçip sizi gerçekte kim olduğunuzu görmemesini umarak cama vuruyorsunuz: bir ilham kırıntısı için çaresizsiniz.

Yaratıcılık bir paket cips sipariş etmeye benzemez.

Yaratıcılık, problem çözme, tasarım - yaptığınız işe ne derseniz deyin - bir beceridir. Yüzlerce kötü şey yaparsınız, böylece yüz birincisi iyi sayılabilir. Bir hafta boyunca bunun size göre bir iş olup olmadığını sorgulayabilir, bir yandan da şöyle düşünebilirsiniz: "Yöneticim benim Figma kısayollarını bilen trençkotlu üç rakundan ibaret olduğumu öğrenecek mi?" Hayır, öğrenmeyecekler. Söz veriyorum - en azından iyi olanlar, çünkü onlar da bir zamanlar bir yığın rakundu (eskiz kullanmaları dışında).

İnsanlardan neden oturup talep üzerine üretim yapmalarını beklediğimizden emin değilim. Metalaşmaya direnen şeyin ta kendisini metalaştırdık: dağınık, öngörülemez, doğası gereği insani bir eylem olan yoktan var etme eylemini. Yine de tüm modern medya ortamımız, kültürel zeitgeist'ımız, "Ya kanserli bir lise kimya öğretmeni meth satmaya karar verirse?" ya da "Ya bir mafya babası terapiye giderse?" gibi sorular soran insanların yaratımlarına dayanıyor.

Korkunç boş sayfa

Gamma'da, yaratıcılığın tam da bu dağınık, insani unsurunu, yani korkunç boş sayfayı ele almaya inanıyoruz. Bu acıyı şahsen biliyorum. Kariyerimi çeşitli boş tuvallere bakarak ve nasıl başlayacağımı merak ederek geçirdim. Bu deneyim -yaratıcı sürecin ayrıntılarıyla boğuşarak geçirilen yıllar- "hiç "ten "bir şey "e geçmenize yardımcı olan yapay zeka özelliklerinden yineleme, iyileştirme ve keşfi teşvik eden araçlara kadar inşa ettiğimiz pek çok şeyi şekillendiriyor.

TV, filmler, müzik, romanlar, uygulamalar - bunların hepsi boş bir sayfaya ya da yanıp sönen bir imlece bakan ve sonra yine de bir şeyler yapmaya karar veren birinden geliyor. Bir an için bunun mutlak mucizesini düşünün. Tüm beceriksizliğimize, ertelemelerimize ve varoluşsal korkularımıza rağmen biz insanlar bir şekilde senfoniler, sitcomlar, resimler, şiirler, TikToklar ve filmler üretiyoruz ki bunlar o kadar içten, o kadar güzel ki karanlıkta bir arada oturan üç yüz yabancıyı aynı anda ağlatabiliyorlar.

Metalaşmaya direnen şeyi metalaştırdık: dağınık, öngörülemez, doğası gereği insana özgü olan yoktan var etme eylemini.

İşte bu yüzden yapıyoruz. Kolay olduğu için değil, camlara vurmanın ve otomatları sallamanın ortasında bazen bir şeyler gerçekten yerine oturduğu için. Bir fikir tıklar. Bir cümle işe yarar. Bir tasarım, birkaç dakika önce çözülemez gibi görünen bir şeyi çözer. Sonunda inşa ettiğiniz şeye yeniden inanmanızı sağlayan bir kullanıcı testi izlersiniz, birisi gülümser ve "Oh, bu harika" der ve sonra aniden geri dönersiniz. Yine ateşle yemek pişiriyor, gece yarısından sonra ayakta kalıyor, dalgaya biniyorsunuz.

Yaratıcılık kırılganlıktır

Yaratıcılık akıp gitmez - tekler, uyur ve başlar, yürümeyi öğrenen bir çocuk gibi tökezleyerek ilerler. Bu bir savunmasızlık eylemidir. Bir sevgi eylemi, bir inanç eylemi. Yaratıcılık, bu garip tökezlemenin, bu sinir bozucu sakarlığın eninde sonunda anlamlı, paylaşmaya değer bir şeye dönüşeceği umuduna güvenmemizi gerektirir - birilerini harekete geçiren, öğreten ya da belki de az da olsa değiştiren bir şeye.

Ve sonra, yarın tekrar yaparız. Zamanla öğrenir, büyür ve daha az tökezleriz, her ne kadar tökezlemeler hiçbir zaman geçmese de ve bu da güzel bir şey, değil mi? Tökezleme kısmı yani. Çünkü bu bizim gerçekte kim olduğumuzu gösteriyor - karmakarışık, umut dolu, kaostan bir anlam çıkaran ve bunu birbirimize uzatıp "Al, belki bu senin için de bir anlam ifade eder" diyen lekeler.

Belki de bir dahaki sefere kendi yanıp sönen imlecinize ya da boş tuvalinize baktığınızda ve o yaklaşan dehşet duygusunu hissettiğinizde - belki de bu sefer ilhamın gerçekten gelmeyeceğine dair rahatsız edici bir şüphe - kendinize o görkemli, gülünç gerçeği hatırlatırsınız: iyi bir şirkettesiniz.

Zach'in ekibinin tasarım kalitesini korurken yaratıcı fikirleri nasıl ürettiği hakkında daha fazla bilgi edinmek için "How I AI" podcast'inin bölümünü dinleyebilirsiniz.