Więcej niż "po prostu bądź kreatywny": Jak lider designu radzi sobie z przerażającym pustym płótnem

Niektórzy ludzie wyobrażają sobie kreatywność jako kran, który projektanci, pisarze i artyści mogą odkręcać do woli, jak kuchenny kran wylewający błyskotliwość, gdy zbliżają się terminy.

Ale reszta z nas wie, że zwykle wygląda to mniej więcej tak:

Rozproszenie uwagi. Pusta strona. Szare pole, strzałka, trochę tekstu - o, czekaj. To nie działa. Spróbuję jeszcze raz. Backspace. Wpatruję się w sufit. Wpatruję się w telefon. Zrobić kawę. Pić kawę. Zastanawiać się. Ruminować. Czy kokosowy La Croix naprawdę jest taki zły? Dlaczego wszyscy mówią o White Lotus? Kiedy ostatnio podlewałem tego sukulenta? Przysięgam, że jeśli tym razem zdechnie, porzucam sukulenty na zawsze. No tak, powinienem pracować.

Błąd "po prostu bądź kreatywny&quot

Nazywam się Zach Leach, jestem szefem działu projektowania i projektantem-założycielem w Gamma, gdzie tworzymy narzędzia, które zmieniają sposób działania kreatywności, narzędzia do wyobraźni i dzielenia się pomysłami. Jako projektant spędziłem lata w branży, w której kreatywność jest często źle rozumiana. Klienci, menedżerowie i interesariusze czasami zakładają, że kreatywność jest bezwysiłkowa - znikająca czynność lub sztuczka ręki, a nie wynik świadomych wyborów, metodycznej iteracji i niezliczonych subtelnych decyzji. A jednak świat oczekuje od nas, że będziemy działać. Na rozkaz. Zgodnie z harmonogramem. "Po prostu bądź kreatywny".

Ale kreatywność nie jest jak zamawianie paczki chipsów. Kreatywność jest szalenie, cudownie nieprzewidywalna - bardziej jak potrząsanie automatem, ponieważ twoja torba utknęła w połowie i teraz walisz w szybę, mając nadzieję, że nikt nie przejdzie obok i nie zobaczy cię takim, jakim naprawdę jesteś: zdesperowanym, by znaleźć choćby okruch inspiracji.

Kreatywność nie jest jak zamawianie paczki chipsów.

Kreatywność, rozwiązywanie problemów, projektowanie - jakkolwiek nazwiesz to, co robisz - to umiejętność. Robisz sto złych rzeczy, by ta sto pierwsza była w miarę w porządku. Możesz spędzić tydzień na zastanawianiu się, czy to w ogóle praca dla ciebie, myśląc: "Czy mój przełożony dowie się, że jestem tylko trzema szopami w prochowcu, które znają skróty do Figmy?" Nie. Nie dowiedzą się. Obiecuję - w każdym razie nie ci dobrzy, ponieważ oni też byli kiedyś stosem szopów (z wyjątkiem tego, że używali Sketch).

Nie jestem pewien, dlaczego oczekujemy, że ludzie usiądą i będą produkować na żądanie. Utowarowiliśmy to, co opiera się utowarowieniu: niechlujny, nieprzewidywalny, z natury ludzki akt tworzenia czegoś z niczego. A jednak cały nasz współczesny krajobraz medialny, nasz kulturowy zeitgeist, opiera się na kreacjach ludzi, którzy zadają pytania takie jak: "Co by było, gdyby chory na raka nauczyciel chemii w liceum zdecydował się sprzedawać metę?" lub "Co by było, gdyby szef mafii poszedł na terapię?".

Przerażająca pusta strona

W Gamma wierzymy, że zajmujemy się dokładnie tym nieuporządkowanym, ludzkim elementem kreatywności - przerażającą pustą stroną. Znam ten ból osobiście. Spędziłem swoją karierę wpatrując się w różne puste płótna, zastanawiając się, jak w ogóle zacząć. To doświadczenie - lata spędzone na zmaganiu się ze szczegółami procesu twórczego - wpływa na wiele z tego, co stworzyliśmy, od funkcji sztucznej inteligencji, które pomagają przejść od "niczego" do "czegoś", aż po narzędzia, które zachęcają do iteracji, udoskonalania i eksploracji.

Telewizja, filmy, muzyka, powieści, aplikacje - wszystko to pochodzi od kogoś, kto wpatruje się w pustą stronę lub migający kursor, a następnie decyduje się coś stworzyć. Zastanów się przez chwilę nad absolutnym cudem. Pomimo całej naszej nieporadności, zwlekania i egzystencjalnego strachu, my, ludzie, w jakiś sposób tworzymy symfonie, sitcomy, obrazy, poezję, TikToki i filmy, które są tak szczere, tak piękne, że mogą sprawić, że trzysta obcych osób siedzących razem w ciemności płacze dokładnie w tym samym momencie.

Utowarowiliśmy to, co opiera się utowarowieniu: niechlujny, nieprzewidywalny, z natury ludzki akt tworzenia czegoś z niczego.

I właśnie dlatego to robimy. Nie dlatego, że jest to łatwe, ale dlatego, że od czasu do czasu, pośród tego całego walenia w szkło i potrząsania automatami, coś faktycznie wpada na miejsce. Pomysł się klika. Zdanie działa. Projekt rozwiązuje coś, co jeszcze kilka minut wcześniej wydawało się nierozwiązywalne. Oglądasz test użytkownika, który w końcu sprawia, że ponownie wierzysz w to, co budujesz, kiedy ktoś się uśmiecha i mówi: "Och, to jest fajne", a potem nagle wracasz. Znowu gotujesz na ogniu, nie śpisz po północy, płyniesz na fali.

Kreatywność to wrażliwość

Kreatywność nie płynie - tryska, zmienia się i zaczyna, potyka się jak maluch uczący się chodzić. To akt wrażliwości. Akt miłości, akt wiary. Kreatywność wymaga od nas zaufania w nadziei, że to niezręczne potknięcie, ta frustrująca niezdarność ostatecznie zamieni się w coś znaczącego, coś, czym warto się podzielić - coś, co poruszy, nauczy, a może zmieni kogoś, nawet jeśli tylko trochę.

A potem robimy to ponownie jutro. Uczymy się, rośniemy i z czasem potykamy się coraz rzadziej, choć potknięcia tak naprawdę nigdy nie znikają i to jest piękne, prawda? Mam na myśli tę potykającą się część. Ponieważ pokazuje, kim naprawdę jesteśmy - chaotycznymi, pełnymi nadziei plamami, które z chaosu układają jakiś sens i przekazują go sobie nawzajem, mówiąc: "Masz, może to też coś dla ciebie znaczy".

Może więc następnym razem, gdy będziesz wpatrywać się we własny migający kursor lub puste płótno i poczujesz zbliżające się poczucie strachu - dręczące podejrzenie, że może tym razem inspiracja naprawdę nie nadejdzie - przypomnisz sobie o tej wspaniałej, absurdalnej prawdzie: jesteś w dobrym towarzystwie.

Aby dowiedzieć się więcej o tym, jak zespół Zacha generuje kreatywne pomysły przy jednoczesnym zachowaniu jakości projektu, posłuchaj jego odcinka podcastu "How I AI".