فراتر از «فقط خلاق باشید»: چگونه یک رهبر طراحی با بوم خالیِ ترسناک دست و پنجه نرم می‌کند

بعضی افراد خلاقیت را مانند شیر آبی تصور می‌کنند که طراحان، نویسندگان و هنرمندان می‌توانند هر زمان که بخواهند آن را باز کنند - مانند شیر آب آشپزخانه که هر زمان که ضرب‌الاجل‌ها نزدیک می‌شوند، درخشش و زیبایی از آن جاری می‌شود.

اما بقیه ما می‌دانیم که معمولاً چیزی شبیه به این حس می‌شود:

یک حواس‌پرتی. یک صفحه خالی. یک کادر خاکستری، یک فلش، مقداری متن—اوه صبر کنید. این کار نمی‌کند. بگذارید دوباره امتحان کنم. Backspace. به سقف خیره شوید. به تلفن خیره شوید. قهوه درست کنید. قهوه بنوشید. فکر کنید. فکر کنید. آیا نارگیل La Croix واقعاً آنقدر بد است؟ چرا همه مدام در مورد نیلوفر سفید صحبت می‌کنند؟ آخرین باری که به آن ساکولنت آب دادم کی بود؟ قسم می‌خورم اگر این بار بمیرد، برای همیشه ساکولنت‌ها را کنار می‌گذارم. اوه، درست است—قرار بود کار کنم.

مغالطه «فقط خلاق باش»

من زک لیچ هستم، رئیس طراحی و طراح بنیانگذار در گاما، جایی که ما ابزارهایی برای تغییر شکل نحوه عملکرد خلاقیت، ابزارهایی برای تخیل و به اشتراک گذاری ایده‌ها می‌سازیم. به عنوان یک طراح، سال‌ها در صنعتی که خلاقیت اغلب به اشتباه درک می‌شود، فعالیت داشته‌ام. مشتریان، مدیران و ذینفعان گاهی اوقات تصور می‌کنند که خلاقیت بدون زحمت است - یک عمل ناپدید شونده یا تردستی به جای اینکه نتیجه انتخاب‌های آگاهانه، تکرار روشمند و تصمیمات ظریف بی‌شماری باشد. و با این حال، جهان از ما انتظار دارد که به خواسته‌هایمان عمل کنیم. طبق دستور. طبق برنامه. "فقط خلاق باش."

اما خلاقیت مثل سفارش دادن یک پاکت چیپس نیست. خلاقیت به طرز شگفت‌آوری غیرقابل پیش‌بینی است - بیشتر شبیه تکان دادن دستگاه فروش خودکار است چون پاکت شما تا نیمه گیر کرده و حالا دارید به شیشه می‌کوبید، به این امید که کسی از آنجا رد نشود و شما را آنطور که واقعاً هستید نبیند: تشنه‌ی ذره‌ای الهام.

خلاقیت مثل سفارش دادن یک پاکت چیپس نیست.

خلاقیت، حل مسئله، طراحی - هر چه که اسمش را بگذارید - یک مهارت است. شما صد چیز بد درست می‌کنید، طوری که صد و یکمین مورد می‌تواند تا حدودی خوب باشد. ممکن است یک هفته را صرف این کنید که از خود بپرسید آیا این اصلاً شغل مناسبی برای شماست یا نه، در حالی که با خود فکر می‌کنید "آیا مدیر من متوجه خواهد شد که من فقط سه راکون با پالتوی بارانی هستم که اتفاقاً میانبرهای فیگما را بلدم؟" نه. آنها متوجه نخواهند شد. قول می‌دهم - البته نه راکون‌های خوب، چون آنها هم زمانی یک مشت راکون بودند (به جز اینکه از Sketch استفاده می‌کردند).

من مطمئن نیستم که چرا از انسان‌ها انتظار داریم بنشینند و بر اساس تقاضا تولید کنند. ما دقیقاً همان چیزی را که در برابر کالایی شدن مقاومت می‌کند، کالایی کرده‌ایم: عمل کثیف، غیرقابل پیش‌بینی و ذاتاً انسانیِ ساختن چیزی از هیچ. و با این حال، کل چشم‌انداز رسانه‌ای مدرن ما، روح فرهنگی ما، به خلاقیت‌های افرادی وابسته است که سؤالاتی مانند «اگر یک معلم شیمی دبیرستان مبتلا به سرطان تصمیم به فروش مت‌آمفتامین بگیرد چه؟» یا «اگر یک رئیس مافیا به روان‌درمانی برود چه؟» می‌پرسند.

صفحه خالی ترسناک

اینجا در گاما، ما به پرداختن دقیق به آن عنصر انسانی و به‌هم‌ریخته‌ی خلاقیت - صفحه‌ی خالیِ ترسناک - اعتقاد داریم. من شخصاً این درد را می‌شناسم. من دوران حرفه‌ای‌ام را صرف خیره شدن به بوم‌های خالی مختلف کرده‌ام و از خودم پرسیده‌ام که اصلاً چطور باید شروع کنم. آن تجربه - سال‌ها کلنجار رفتن با جزئیات فرآیند خلاقیت - اطلاعات زیادی در مورد آنچه ساخته‌ایم، از ویژگی‌های هوش مصنوعی که به شما کمک می‌کنند از «هیچ» به «چیزی» برسید، گرفته تا ابزارهایی که تکرار، اصلاح و کاوش را تشویق می‌کنند، در اختیار ما قرار داده است.

تلویزیون، فیلم، موسیقی، رمان، اپلیکیشن - همه اینها از کسی ناشی می‌شود که به یک صفحه خالی یا یک مکان‌نمای چشمک‌زن خیره شده و سپس تصمیم می‌گیرد به هر طریقی چیزی بسازد. برای لحظه‌ای معجزه مطلق این را در نظر بگیرید. با وجود همه دست و پا چلفتی بودن، تعلل و ترس وجودی‌مان، ما انسان‌ها به نحوی سمفونی‌ها و کمدی‌های موقعیت و نقاشی‌ها و شعرها و تیک‌تاک‌ها و فیلم‌هایی تولید می‌کنیم که بسیار صمیمانه و زیبا هستند و می‌توانند سیصد غریبه را که در تاریکی کنار هم نشسته‌اند، دقیقاً در همان لحظه به گریه بیندازند.

ما دقیقاً همان چیزی را که در برابر کالایی شدن مقاومت می‌کند، کالایی کرده‌ایم: عملِ آشفته، غیرقابل‌پیش‌بینی و ذاتاً انسانیِ ساختن چیزی از هیچ.

و به همین دلیل است که ما این کار را انجام می‌دهیم. نه به این دلیل که آسان است - بلکه به این دلیل که، گاهی اوقات، در میان تمام صدای کوبیدن شیشه‌ها و تکان خوردن دستگاه‌های فروش خودکار، چیزی واقعاً سر جای خود قرار می‌گیرد. یک ایده به ذهن خطور می‌کند. یک جمله جواب می‌دهد. یک طرح، چیزی را حل می‌کند که چند دقیقه قبل غیرقابل حل به نظر می‌رسید. شما یک تست کاربری را تماشا می‌کنید که بالاخره باعث می‌شود دوباره به چیزی که می‌سازید ایمان بیاورید، وقتی کسی لبخند می‌زند و می‌گوید: "اوه، این عالیه" و سپس، ناگهان، شما برمی‌گردید. دوباره با آتش آشپزی می‌کنید، تا پاسی از نیمه‌شب بیدار می‌مانید و سوار بر موج می‌شوید.

خلاقیت، آسیب‌پذیری است

خلاقیت جریان ندارد - به سرعت می‌پرد، جا می‌خورد و شروع می‌شود، مثل کودکی نوپا که راه رفتن را یاد می‌گیرد، تلوتلو می‌خورد. این عملی از روی آسیب‌پذیری است. عملی از روی عشق، عملی از روی ایمان. خلاقیت از ما می‌خواهد که به این امید اعتماد کنیم که این لغزش ناشیانه، این دست و پا چلفتی بودن ناامیدکننده در نهایت به چیزی معنادار تبدیل شود، چیزی که ارزش به اشتراک گذاشتن داشته باشد - چیزی که کسی را حرکت دهد، آموزش دهد یا شاید تغییر دهد، حتی اگر فقط کمی.

و بعد، فردا دوباره این کار را انجام می‌دهیم. و یاد می‌گیریم، رشد می‌کنیم، و با گذشت زمان کمی کمتر می‌لغزیم، هرچند که این لغزش‌ها هیچ‌وقت واقعاً از بین نمی‌روند، و این واقعاً زیباست، اینطور نیست؟ منظورم بخش لغزش است. چون نشان می‌دهد که ما واقعاً چه کسی هستیم - توده‌های آشفته و امیدواری که از هرج و مرج، معنایی را کنار هم می‌گذارند و آن را به یکدیگر می‌دهند و می‌گویند: «بیا، شاید این برای تو هم معنایی داشته باشد.»

بنابراین شاید دفعه‌ی بعد که به مکان‌نمای چشمک‌زن خودتان یا بوم خالی نقاشی‌تان خیره شدید و آن حس ترسِ آزاردهنده - این سوءظن آزاردهنده که شاید این بار واقعاً الهامی در کار نباشد - را احساس کردید، آن حقیقت باشکوه و مضحک را به خودتان یادآوری کنید: شما در جمع خوبی هستید.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی ایده‌های خلاقانه تیم زک و عین حال حفظ کیفیت طراحی، به قسمت او از پادکست «چگونه